PUNKTY OSNOWY - Global_Mapper_18_GMutils v.1.0 by GeoX - GIS_OFERTA_KARTOGRAFIA_NAWIGACJA_GPS_LIDAR

Global_Mapper_18_GMutils v.1.0 by GeoX - GIS_OFERTA_KARTOGRAFIA_NAWIGACJA_GPS_LIDAR

Idź do spisu treści

Menu główne

PUNKTY OSNOWY

KARTOGRAFIA > PUNKTY OSNOWY

Punkty osnowy geodezyjnej:

Odnalazem nowy, ciekawy temat, który chciałbym tu opisywać i w miarę możliwości usystematyzować...
Dotyczy:

  • KLASYFIKACJI - punktów osnowy poziomej i pionowej...

  • PREZENTACJI - wyglądu tych punktów w Polsce i na świecie...

  • ROZWINIĘCIA POJĘĆ - Benchmark, Reper, Gwóźdź Pomiarowy, itp...


Jeżeli ktoś z Czytelników znających temat chciałby zamieścić tu własny materiał na ten temat - serdecznie zapraszamy...

A do tego czasu - rozpoczynamy budowę galerii znalezionych w sieci przykładów.

I jeszcze jedno:
Jedną z form hobby miłośników GPS
jest Geocaching - odnajdowanie określonych punktów terenowych i archiwizowanie ich w formie WayPointów... Można wynajdywać dowolne tematy tych poszukiwań - np. istniejące zegary słoneczne, zegary uliczne, wymienione wcześniej repery i punkty osnowy, a nawet poszukiwać węzłów przecięcia sitki kartograficznej i docierać do tych punktów... Jeżeli podzielacie któreś z tych zainteresowań - dajcie znać, opisujcie, zamieścimy...

*   *   *

Źródła danych:
http://www.sklep.geodezja.pl/ -
http://www.geomex.pl/index.php

Odnalezione i oznaczone z GPS

Markers

Repers

USA & CANADA

w Polsce

Nails

Przykłady słupów granicznych z polecanej strony
http://odkrywca.pl/

Od lat międzywojennych do końca lat 70. XX wieku obiektem westchnień, wręcz pożądania turystów plecakowych pozostawały drewniane wieże triangulacyjne. To na nich opierała się cywilna kartografia ubiegłego wieku a nawet kartografia wojskowa.
Triangulacja - metoda pomiaru osnów geodezyjnych, polegająca na określeniu wielkości wszystkich kątów i jednej długości w sieci składającej się z trójkątów. Inaczej: jest to metoda mierzenia dużych powierzchni, polegająca na pokryciu siecią trójkątów.
Wieża triangulacyjna (trianguł) – wieża geodezyjna, zwykle drewniana, stawiana nad punktami sieci triangulacyjnej. Składa się z dwóch oddzielnych konstrukcji: pomostu dla obserwatora i stanowiska dla instrumentu (teodolitu). Dzięki podniesieniu wysoko ponad poziom terenu miejsca obserwacji oraz sygnału (celu) umożliwia wykonanie pomiaru punktów położonych w znacznej odległości, rzędu dziesiątek kilometrów.

Wieże ustawiane były nad znakami ziemnymi stanowiącymi geodezyjną osnowę poziomą pierwszej i drugiej klasy. Punkty te stanowią odniesienie dla pomiarów wykonywanych w celu sporządzania map i prac realizacyjnych (wyznaczania w terenie projektowanej lokalizacji obiektu).

Wieża składa się z dwóch niezależnych, przenikających się piramid, z których wewnętrzna służy do podtrzymywania umieszczonego na jej szczycie znaku (umieszczonego centrycznie nad punktem ziemnym, służącego jako cel przy pomiarze kątów) oraz pomostu dla obserwatora, natomiast zewnętrzna, niższa, podtrzymuje słup na którym podczas pomiarów ustawiany jest instrument geodezyjny (również centrycznie nad punktem ziemnym). Rozdzielenie konstrukcji podtrzymującej pomost obserwatora od konstrukcji podtrzymującej instrument eliminuje przenoszenie się drgań, spowodowanych przez ludzi chodzących po pomoście, na instrument.

Wieże triangulacyjne utraciły swoje znaczenie, ponieważ zmieniła się technologia pomiaru osnów podstawowych. Obecnie nowe osnowy zakłada się przede wszystkim technikami satelitarnymi.

Źródło:

   * A.M.Skórczyński "Lokalna triangulacja i trilateracja" oficyna Politechniki Warszawskiej 1997

Sieć triangulacyjna – zespół punktów geodezyjnych o wyznaczonym położeniu sytuacyjnym i zastabilizowanych w terenie specjalnymi trwałymi znakami geodezyjnymi. Sieci te składają się z zespołu trójkątów połączonych w ten sposób, że mają one wspólne, przyległe boki. Układ tych trójkątów może być różny, np. w postaci łańcucha trójkątów, sieci powierzchniowych. Wierzchołki tych trójkątów są punktami geodezyjnymi (punkty triangulacyjne), których wzajemne położenie zostało wyznaczone przez pomiar co najmniej trzech elementów (dwa kąty i co najmniej jedna długość). Jeżeli jest to łańcuch trójkątów, wystarczy pomierzyć długość jednego boku (tzw. bazę) oraz co najmniej dwa kąty w każdym trójkącie. W praktyce mierzy się w trójkątach wszystkie kąty.

W Polsce sieć triangulacyjną założono w postaci:

   * sieci astronomiczno-geodezyjnej (SAG) – pojedyncze lub podwójne łańcuchy trójkątów zakładane wzdłuż równoleżników i południków w odległości 150-200 km. Tworzą one obwody zamknięte tzw. wieńce;
   * sieci triangulacji wypełniającej (SW) – stanowią sieć powierzchniową, której wierzchołkami są punkty triangulacji głównej oraz nowo założone punkty;
   * sieci triangulacji zagęszczającej (SZ) – tworzą je punkty dodatkowe, wstawione w każdy trójkąt sieci wypełniającej.

Długość boku triangulacji głównej wynosi średnio około 25 km, natomiast triangulacji wypełniającej 7 km, triangulacji zagęszczającej 2-5 km.

Obecnie punkty triangulacyjne są wykorzystywane do nawiązywania do nich punktów osnów szczegółowych i pomiarowych.
Niekiedy zakłada się i mierzy tzw. sieci trilateracyjne. Są to sieci, w których pomiarowi podlegają tylko długości boków. Zakłada się także sieci poligonotriangulacyjne. Są to ciągi poligonowe, w których każdy punkt pomierzony jest wzmocniony dodatkowym elementem wcięcia kątowego wstecz wcięcia liniowego.

Osnowa geodezyjna – zbiór odpowiednio wybranych i stabilizowanych punktów terenowych, dla których matematycznie określono współrzędne płaskie lub wysokościowe w przyjętym układzie współrzędnych.

Punkty osnowy geodezyjnej pełnią rolę nawiązania dla wszystkich robót geodezyjnych, których wynikiem są współrzędne określone w państwowym układzie współrzędnych. Punkty geodezyjnej osnowy pomiarowej mogą być punktami ciągów poligonowych dwustronnie nawiązanych, ciągów poligonowych jednostronnie nawiązanych, ciągów poligonowych zamkniętych, ciągów niwelacyjnych dwustronnie nawiązanych, ciągów niwelacyjnych zamkniętych oraz innych konstrukcji geodezyjnych. Osnowa pomiarowa (realizacyjna) tworzona jest na potrzeby konkretnej roboty.

Osnowy geodezyjne, ze względu na sposób przedstawienia wzajemnego położenia punktów, dzielą się na:

   * osnowę poziomą, w której określone jest wzajemne położenia punktów na powierzchni
   * osnowę wysokościową, w której wysokość punktów określono względem punktu odniesienia
   * osnowę dwufunkcyjną, której punkty maja znane położenie i wysokość, a więc spełniają równocześnie funkcje punktów osnowy poziomej i wysokościowej
   * osnowę przestrzenną, w której punkty mają znane położenie w układzie geocentrycznym.

Ze względu na gęstość rozmieszczenia, dokładność oraz rolę w pracach geodezyjnych osnowy dzielą się na:

   * osnowa pozioma:
         o podstawowe (I klasa)
         o szczegółowe (II i III klasa)
         o pomiarowe (nieklasyfikowana)
   * osnowa wysokościowa:
         o podstawowe (I i II klasa)
         o szczegółowe (III i IV klasa)
         o pomiarowe (V klasa)


100 Years of Geodetic Surveys in Canada
- bardzo dobry materiał źródłowy i porównawczy

http://celebrating200years.noaa.gov/collections.html - Triangulacja

 
 
Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego